HOME                  
                                
                                                   
                                                        6. Over geestesziekten.


   Mijn  ervaringen hebben mij gesterkt in mijn opvatting dat zoiets als een geestesziekte niet bestaat.
   De uitdrukking  geestesziekte alleen al is een soort contradictio in terminis.
   De geest is de onstoffelijke zelfstandigheid in de mens die voelt, denkt en wil.  Iets wat onstoffelijk  is kan niet ziek zijn en is zeker ook nooit gespleten.
 
   Geestesziekten zijn ook niet te meten,  somatische ziekten daarentegen meestal  wel.
   Of en hoe erg er sprake is van een infectieziekte bijvoorbeeld  hangt niet af van wat de dokter ervan vindt maar van de mate van aanwezigheid van bepaalde bacteriŽn.
   Of iemand suikerziekte heeft hangt af van de hoeveelheid suiker die er in zijn bloed aanwezig is en die ook te meten is.  En zo zijn er talloze voorbeelden.
   Voor de behandeling van zulke ziektes is het meestal tamelijk onbelangrijk of er al dan niet ziekte-inzicht aanwezig is.
   Voor de meeste ziektes en aandoeningen ook zijn alleen voorschriften voor   medicijngebruik  en wat (leef)regels over voeding, roken, alcohol,  beweging, hygiŽne van belang.
   Sommige medici ervaren het zelfs al heel gauw als een aantasting van hun autoriteit als hun cliŽnten laten merken dat zij van bepaalde aspecten van hun ziekte ook iets afweten.
   Psychiatrische patiŽnten daarentegen wordt vaak aangewreven dat zij geen ziekte-inzicht hebben;  het gebrek aan ziekte-inzicht wordt beschouwd als onderdeel uitmakend van de ziekte,  en niet als gevolg daarvan,  en kan gebruikt worden als voorwendsel om dwangbehandeling mogelijk te maken.
 
   Denken,  voelen en willen op zich kunnen niet  gespleten zijn.  Dat is iets anders dan het hebben van tegenstrijdige  gedachten,  gevoelens of wensen. 
   Termen als schizofreen en schizo-affectief  doen mijns inziens geen recht  aan wat iemand mankeert.
    Het komt waarschijnlijk ook door dit soort termen dat schizofrenen allemaal - tenminste volgens een psychiater met wie ik ooit sprak -  hun schizofrenie zouden ontkennen.
    Want hoewel misschien de  laatste jaren  deze opvatting aan het verdwijnen is,  schizofrenie werd lange tijd gezien als synoniem voor geestessplijting.
    En schizo betekent nog altijd gespleten.

    Veel van dit soort termen zijn buitengewoon stigmatiserend en leveren,  daarom alleen al,  geen bijdrage voor een beter begrip van psychiatrische patiŽnten maar vormen eerder een belemmering voor de omgang met hen.
 
    Dat laatste geldt ook voor het  etiket geestesziek of (ex)-psychiatrisch patiŽnt.
    Zelfs wanneer ik met schriftelijke verklaringen aantoonde dat ik het slachtoffer was van een verkeerde diagnose waren er toch nog maatschappelijke instanties bij welke ik soms veel last van dat etiket ondervond als ik liet weten ooit - ook al betekende dat soms lang geleden - psychiatrisch behandeld te zijn geweest.
    Ik ben er zeker door gediscrimineerd - al was dat niet altijd  duidelijk aan te tonen -  zelfs door lieden die wisten dat ik het slachtoffer was van een verkeerde diagnose.  
    In een enkel geval heb ik er de Commissie Gelijke Behandeling over ingelicht.

    Geestesziekten zijn niet te meten.  Of en in welke mate je  geestesziek bevonden wordt bent hangt af van de mening van een psychiater.  Die kunnen je allerhande geestelijke afwijkingen toeschrijven terwijl anderen die je goed kennen, in mijn geval ooit mensen van de wereld en niet de domste,  je ongevraagd zeggen dat je  "volkomen normaal bent".  
    Machtsmisbruik en verslaving aan de macht over anderen komt,  net als in de  algemene gezondheidszorg,  zeker ook in de psychiatrie voor.  Alleen is het  hier veel  moeilijker aan te tonen.
 
    In 1994 liet een bekend psychiater mij weten dat de meeste psychiatrische ziektebeelden een gevolg zijn van organische stoornissen.  Ik denk dat deze opvatting juist is.
    Dat betekent dus dat aan de geestelijke aftakeling bij psychiatrische patiŽnten meestal organische stoornissen ten grondslag liggen.  Maar aftakeling,  lichamelijk en geestelijk, vindt op den duur bij elke ziekte plaats die niet goed behandeld wordt.
    Vroeger werd schizofrenie dementia praecox genoemd hetgeen vroegtijdige dementie (=aftakeling, achteruitgang) betekent.
    In het verleden ook kwamen  mensen met de ziekte van Parkinson, het syndroom van Gilles de la Tourette, epilepsie, suikerziekte, coeliakie, de ziekte van Crohn,  multipele sclerose,  syfilis - die ook leidde tot waangedachten -  tumor in de hersenen en met vele andere somatische stoornissen in psychiatrische inrichtingen terecht.
    Homofilie werd eveneens als een geestesziekte gezien.  Lang geleden heeft daar ooit ene mijnheer Wijffels, meen ik, een standaardwerk over geschreven.  Op grond van opvattingen die in dergelijke werken  gepropageerd werden hebben er zelfs castraties plaatsgevonden.  Er lopen nu (2004)  mogelijk nog mensen rond die de gevolgen daarvan dragen.
    IJskoude baden en douches waren vroeger  in de psychiatrie gangbare praktijken en ook barbaarse gasbehandelingen,   die dienden om maatschappelijk ongewenste gevoelens te verdrijven,  vonden plaats.
    De schade die de psychiatrie,  door haar opvattingen alleen al, mensen berokkend moet hebben moet immens zijn.   

    Geestesziekten bestaan mijns inziens niet merkte ik al op.  De uitdrukking geestesziekte is altijd gebruikt om onbegrijpelijk afwijkend gedrag  te kunnen verklaren.

    Want  afwijkend gedrag  bestaat natuurlijk wel en komt  in allerlei hoedanigheden en gradaties voor.  Het komt zelfs bij alle levende wezens voor.
    Ik denk dat in de psychiatrie slechts voor een zeer gering  percentage hersenafwijkingen de oorzaak zijn van afwijkend gedrag.
    Het zal duidelijk zijn dat het voor de betrokkene funeste gevolgen kan hebben wanneer afwijkend gedrag ten gevolge van een organische stoornis als een functionele stoornis - of als psychose - behandeld wordt.
   Afwijkend gedrag kan ook het gevolg zijn van onopgeloste conflicten.     
   Deze worden door psychofarmaca  niet opgelost.  Deze middelen brengen bij langdurig gebruik  in veel gevallen waarschijnlijk alleen maar schade teweeg.  Ze worden vaak veel te gemakkelijk voorgeschreven ter oplossing van sociale problemen.
 
    Een van de weinig gerechtvaardigde gronden voor een dwangopname is die waarbij het afwijkende gedrag van iemand een reŽel gevaar voor zijn omgeving betekent.
    En wanneer daarvan sprake is mag zo'n  toestemming voor dwang voor geen enkele psychiater een vrijbrief zijn om iemand kapot te spuiten. 

    Het zou misschien goed zijn als de resultaten van dwangmedicatie eens onderzocht zouden worden.

    De mate van beschaving van een samenleving wordt bepaald door de manier waarop zij met de zwaksten omgaat.
    Het opsluiten van zieke mensen hoort in een fatsoenlijke samenleving niet thuis.
                                                            
                                             
                                                                                                                               
HOME