HOME

                               
                                          8.  Kanttekeningen bij  dwangbehandelingen

 
   De beroemde psychiater Thomas Sszas zei ooit,  in een vraaggesprek,  van mening te zijn dat woorden zoals geestesziekte niet afgeschaft kunnen worden maar dat wel afgeschaft dient te worden - onverschillig in welk beschaafd land - het feit dat een arts iemand in een gebouw kan laten opsluiten en dat een ziekenhuis noemen, een instelling voor geestesziekten, en dat zijn ingreep een behandeling is. 
   Hij zei dit beschouwen als een medische misdaad.
   
   Een betere uitdrukking dan medische misdaad, voor de wijze waarop ik de dwangbehandeling die ik heb moeten ondergaan ervaren heb,  ben ik nooit ergens tegengekomen.
  
   Ook ik ben van mening dat het verboden zou moeten worden mensen op te laten sluiten vanwege een zogenaamde geestesziekte zoals bijvoorbeeld schizofrenie, wat dat dan ook moge zijn.
   Als al tot een dwangopname besloten  moet worden  zou  daarbij  zeer duidelijk en zorgvuldig  moeten worden  aangegeven waarom deze noodzakelijk zou zijn,  wat ermee beoogd wordt en waarom verondersteld wordt dat het beoogde er ook mee bereikt zou kunnen worden. 
 
   Ziek zijn is geen misdaad en ook stemmen horen,  of  denken dat je Napoleon of Philips bent,  is dat niet.  Opsluiting is daarvoor ook geen remedie.  Overigens heb ik zelf van deze verschijnselen  nooit last gehad.
   De bewering op zich dat iemand geen ziekte-inzicht zou hebben mag ook geen reden voor  dwangopname  of   -medicatie  met psychofarmaca zijn.
   
   Een van de weinige dingen die mij,  wat dwang betreft,  geoorloofd toeschijnen is,  wanneer het echt niet anders zou kunnnen, toediening van sedativa  -  in de geringst mogelijke hoeveelheid - om iemand,  indien dat nodig is, aanspreekbaar te maken.  

   Het is de taak van een dokter om iemand te genezen van een ziekte,  niet om hem van zijn inzichten te bekeren.
   Gebrek aan inzicht, voorzover dit een gevolg is van een organische stoornis, verdwijnt vanzelf als de stoornis op de juiste wijze behandeld wordt.  Dat is helaas (nog) niet altijd voldoende mogelijk.

   Wanneer iemand vanaf een bepaalde leeftijd niet meer goed kan functioneren heeft dat  een oorzaak. 
   Niemand wordt zomaar geestesziek.  Zo een geestesziekte al zou bestaan dan ontstaat zij in elk geval niet uit het niets.  (En als zij bestaan is er geen enkele reden waarom ook psychiaters ze niet zouden kunnen hebben!)

   Als ik sommige  heren psychiaters zou moeten geloven zou ik rond mijn eenentwintigste aan een functionele stoornis gaan lijden terwijl er verder lichamelijk niets met mij aan de hand  zou zijn geweest.  
    Ik zou echter nu nog niet begrijpen waarom toen bij mij zo'n, nog door geen enkele psychiater ooit verklaarde,  stoornis de oorzaak van mijn klachten zou zijn geworden.
   Aan zulke opvattingen ontbreekt alle logica.
    Wel plausibel is dat ik mij vanaf mijn eenentwintigste niet meer goed concentreren, niet meer kon studeren,  erg snel moe was en weinig initiatief had doordat ik aan uitputtingsverschijnselen ging lijden ten gevolge van een organische stoornis  die  zich op die leeftijd manifesteert.  Dat laatste was namelijk bij mij wel het geval.

     Als daarom dan ook bij een dwangopname van  symptomen  beweerd wordt dat zij  psychisch zijn ofwel op een functionele stoornis berusten en niet op een organische, zeker als die  wel aanwezig is,  moet dat,  voor er een ooit een machtiging komt,  eerst maar eens aangetoond  worden.

    In een geneeskundige verklaring  zou ook alles wat niet relevant  en suggestief  is moeten worden weggelaten.
    Eerdere opnames zouden niet  zomaar, als een soort bevestiging van het gezegde eenmaal gek altijd gek,  mogen worden gebruikt om nieuwe opnames te vergemakkelijken.
    Integendeel,  rechters zouden zich eerder  moeten  afvragen waarom eerdere opnames  niet geholpen hebben.
    Bij een voorgenomen  dwangopname zou ook  eventuele schade  door medicaties  uit het verleden in beschouwing moeten worden genomen.
    Besluiteloosheid in een geneeskundige verklaring aanvoeren als reden voor een dwangopname, zoals bij mij gebeurde,  is natuurlijk ook volslagen absurd. (In mijn geval werd het gegeven dat ik niet wilde besluiten naar de inrichting terug te keren aangemerkt als besluiteloosheid.) 

    Als een ziekte niet genezen kan worden kan dat komen doordat de wetenschappelijke inzichten die er over bestaan onvoldoende zijn  maar het kan ook liggen aan gebrekkige toepassing van,  al wel bestaande,  juiste inzichten.
    
    In  6. vermeldde ik al dat een bekend psychiater mij liet weten dat de meeste langdurige psychiatrische klachten veroorzaakt worden door organische stoornissen.
   Hij sprak toen eveneens de verwachting uit dat binnen enkele decennia de genetische oorzaken van schizofrenie ontdekt zouden worden.
   Als daardoor schizofrenie dan ook genezen kunnen worden zou dat weer een grote sprong voorwaarts in de geneeskunde betekenen.  Lijders aan schizofrenie kunnen dan wellicht voortaan gewoon door hun huisarts behandeld worden.
   
   Het is te hopen dat met andere psychiatrische stoornissen in de nabije toekomst hetzelfde zal plaatsvinden zodat de psychiatrie volledig afgeschaft kan worden want het is helemaal geen wetenschap.
   Het stemt wat dat betreft hoopvol dat er onlangs weer een belangrijke genetische ontdekking is gedaan in verband met de manisch-depressieve aandoening.
   
    Er zijn steeds weer politici die - als je ze zou moeten geloven uit zorg voor het lot van zogenaamde zorgmijders - met  voorstellen komen om gedwongen opnamen te vergemakkelijken.
    Het lijkt alsof zij het daarbij vanzelfsprekend vinden dat degenen die het betreft - omdat het al zo slecht met hen gaat -  er door een  dwangopname op vooruit zouden gaan. 
    Ten behoeve van t.v.-uitzendingen worden dan altijd wel personen gevonden die bereid zijn te bevestingen dat hun toestand dank zij electroshocks of een dwangbehandeling verbeterd zou zijn.

    Zorgmijders zijn,  naar mijn indruk,  veelal  degenen aan wie de  psychiatrie niets meer te bieden heeft.
    Er lopen in elk geval genoeg mensen rond die jarenlange drogering  met psychofarmaca achter de rug hebben zonder dat zij daar aantoonbaar iets mee opgeschoten zijn en voor wie verdere behandeling met dergelijke middelen geen enkel vooruitzicht biedt  en,  misschien,  ja zelfs waarschijnlijk, alleen maar tot een nog  grotere hel leidt dan waarin ze ooit geleefd hebben.
    Dat hier dan ook nog iets met dwangmedicatie bereikt zou kunnen worden is niet voor de hand liggend.  
    Het bovenstaande is geen pleidooi om deze mensen in de steek te laten.
    Het zijn alleen maar argumenten tegen krankzinnige dwangmedicaties.

    Degenen bij wie dwangmedicatie en electroshocks niet geholpen hebben kunnen dat,  om begrijpelijke redenen,  niet  in tv-programma's komen vertellen.
    Ik kan me niet veel gevallen voorstellen waarvan ik vind dat een dwangopname vergemakkelijkt zou moeten worden.
    Misschien zouden politici meer bij ervaringsdeskundigen te rade moeten gaan.
 
   Voor vermeend su´cidegevaar lijkt een dwangopname ook geen remedie.
   In mijn geval werd ook dat in de  "geneeskundige" verklaring aangevoerd als een reden voor de dwangopname. 
   Tot aan deze dwangopname had ik evenwel nooit een su´cidepoging gedaan. Uit een notitie die mij toevallig onder ogen kwam weet ik ook dat  ik niet als su´cidaal bekend stond.
    De su´cidepoging kwam er pas in 1972,  voornamelijk als  gevolg van de onverdraaglijke gevoelens die de medicijnen,  fluanxol, de zoveelste die niet hielpen, opwekten en van de ellende die de dwangbehandeling had teweeggebracht!

    Achterdocht wordt ook vaak opgegeven als reden voor dwang. Onder 2.1. beschreef  ik al hoe het de  psychiatrie zelf is die bij  mensen achterdocht teweeg kan brengen.

    Nog een reden voor opname onder dwang die vaak wordt aangevoerd is de overlast die zorgmijders  zouden veroorzaken.
    Ik denk echter dat overlast veel vaker veroorzaakt wordt door asociale elementen waar vaak veel te slap tegen wordt opgetreden dan door zorgmijders.  Met de laatste  kun je vaak nog praten met de eerste  in elk geval niet.  
   
    Rechters schijnen over het algemeen nogal  vrij gemakkelijk op de inzichten van  psychiaters af te gaan.  Het is daarom voor de laatste  niet zo moeilijk om mensen in inrichtingen op te laten sluiten. 
    Als het alleen aan P.  had gelegen was ik zeer  waarschijnlijk levenslang opgeborgen denk ik.  Hij zou dan ook hebben kunnen doorgaan met mij onnodig te drogeren.  Ik sta er liever niet bij stil  wat er dan van mij zou zijn geworden.

    Op grond van mijn persoonlijk ervaringen zou ik zeggen dat het veel beter zou zijn altijd te proberen iemand eerst in de eigen omgeving hulp te bieden en met sociale zorg te omringen.  
   
    Als daardoor een opname achterwege  kan blijven bespaart dat de betrokkene en in de meeste gevallen waarschijnlijk ook de familie een hoop ellende.
    Bovendien is het ook enorm  kostenbesparend.
 
    Dat  het  uitermate vernederend is om onder  dwang aan je eigen beschadiging mee te moeten werken behoeft wel geen nadere uitleg.  Een weerzinwekkender manier om iemands lichamelijke integriteit te schenden dan via een schadelijke dwangbehandeling is nauwelijks denkbaar.
    Elke keer,  als ik hoor of lees over bezwaren,  vanwege aantasting van de lichamelijke integriteit,  tegen het afnemen van wangslijm voor  DNA-onderzoek bij verdachten van een zware misdaad,  denk ik waar hebben ze het over.  
    Want de lichamelijke integriteit van mensen wordt in onze maatschappij zo vaak onvergelijkelijk veel ernstiger geschonden zonder dat daar iemand iets van zegt! 
    Er is de samenleving nog veel te weinig aan gelegen dat lieden,  die bij hun medemensen dingen menen waar te nemen die er niet zijn,  en hen daarvoor ook nog eens kapot laten spuiten,  zich op een fatsoenlijke manier verantwoorden.


                                                                                                                 HOME